“Kumbaya motherfuckers!” De naam van de plek en de bespoten muren (van Denis Meyers) hadden een waarschuwing moeten zijn voor onze zichtbaar geschokte buren: afgezien van het gladde beton is alles hier bruut. In tegenstelling tot de scherpe uitspraken, tatoeages en iets te strakke T-shirts van Bruno Timperman is zijn keuken, met haar uiterst zorgvuldige Vlaamse sourcing, verfijnd, vanzelfsprekend en magisch. Uit het doorgeefluik verschijnen onder meer: een chawanmushi van pompoen en kokkels in een gelei van hun eigen vocht; een fijne taart gevuld met ingelegde paddenstoelen, lente-ui en geraspte foie gras; een roze compositie van radicchio, rauwe zeebaars, palmwier en kimchi van rode kool, met vinaigrette van doenjang (gefermenteerde Koreaanse sojapasta); skrei in pekel, langzaam gegaard in geklaarde boter, met een groene ‘risotto’ van zeekraal, mosselschuim en oesterblad; duivenborst (te versnijden met een Italiaans Scarperia-mes) met rodewijnsaus, ambachtelijk brood om in te dippen (“Gemaakt door mijn elektricien”) en een mini-canelloni van rode biet, gevuld met ingewanden van de vogel. Als afsluiter: een lopende gezouten chocoladecake met ijs van geroosterd hooi. Respect! · Edgar Funkel

Dorst? Sappen zonder pretentie, zoals een Catalaanse punk-blouge van Fins Alls Kullons (€ 12 per glas), de Venetiaans-Friuliaanse rode ‘Pop’ van Radikon (idem), of de muscaris-pinot blanc ‘Devour Me’ van Emelie Maeyens uit Oostkamp (€ 67 per fles), de rosé ‘Le Coste’ uit Lazio (€ 94) en de ‘Brutal’ van Matassa, een blend van muscat, syrah en grenache uit de Roussillon (€ 99).

Prijzen: Viergangenmenu € 79 (‘s middags, extra gang € 15) en zesgangenmenu € 135 (‘s avonds).